[Anoitecera facía xa bastante tempo cando Mario chegou ó parque da rúa Nova. Polo día, aquel parque estaba ateigado de pequenos e pequenas que xogaban, rían e chiaban; agora tan só habitaba a soidade e maila escuridade...ata impoñía a súa presenza. A temperatura era abafante a pesares da hora, e ese era o motivo polo cal todo o mundo permanecía na súa casa, preto dos ventiladores.
Pasou media hora e Mario seguía agardando,sedento, e apoiado no pé dun vello chorón. ¿Por que se retrasaba tanto? Cando xa estaba ó borde da desesperación, a piques de voltar a casa, viuno aproximarse a el. Vestía de escuro e levaba algo vermello na man.
-Pensei que xa non ías vir- dixo Mario
-Son fiel á miña palabra- respondeu o home
- ¿E entón? ¿Podo vela xa? ¿Rematou todo?
-Sintoo, o plan fracasou e tivemos que desfacernos dela. Antes de morrer, pediume que che dera isto.
Mario colleu a rosa que lle entregaba o home mentres as bágoas afloraban xunto cunha enorme presión no peito que lle dificultaba respirar. Cando levantou a vista xa non había ninguén alí. Dirixiuse lentamente cara ó río e sentouse na ribeira a contemplar as tranquilas augas, pensando no sinxelo que sería afogar alí e deixar atrás toda a tristura.]
Sra Mono Rubio
Nos definimos como artífices del pensamiento e ilusionistas natos, queremos mostrar eso que queda oculto en la experiencia de la vida para aunque solo sea liberarnos nosotros de esa carga
jueves, 19 de abril de 2012
sábado, 14 de abril de 2012
Del existencialismo al absurdo.
La realidad se ha resuelto. No me ha dado una solución ni ha adoptado una forma, sino que simplemente hizo evaporar mi pensamiento y ha dejado en el lecho de mi cráneo, nada más, que algunas piedras de individualismo y misoginia.
El mal en mi pensamiento se ha banalizado, ya no corroe ni resulta lastimero su tránsito, solo cae en cascada desde esa realidad imantada de sentimientos, que me resulta rota en su espacio natural. El existencialismo con su ética universal ya no me calma sino que me desconcierta tanto o más que esos personajes divinos con resquicios de humanidad como Prometeo o Jano, aunque a este último le den esa dualidad de pasado y futuro, no me parece otra cosa que un mentiroso de lo único real, lo presente.
Todas las palabras llevan a una epifanía de significado, estas espero que no, que sean un pequeño bulto necrótico en las areas de procesamineto de lectura, algo irresoluble e irascible, que despeje nuestro sistema de entendimiento y deje a nuestra mente despegar de todo a lo que la atamos, que salga, que explote y deslumbre y todo con un movimiento natural.
Quiero ese movimiento automático y denso del pensamiento, ese estado puro de la concentración. Que además se frunzan las frentes para que se asemejen a la del Pensador de Rodin y puedan desglosar todo ese transito invertebrado y eléctrico para que solo resulte esa impresión de plomo.
Caminar, es relatar la futilidad de los pasos, pero como no puede ser de otra forma para los nuestros lo único importante es lo que no dice nada.
Como única reflexión en claro que puedo proporcionar hoy: “Escabullir un deseo es romper con la dinámica del mundo”.
Sr. Mono Azul.
jueves, 5 de abril de 2012
Soy un desgraciado...
Soy un desgraciado, recuerdo mis años mozos y tenía una forma de pensar muy diferente a la de ahora... (no! no estoy hablando del amor, la sociedad, las fiestas y toda esa trapallada tan comentada aquí!) Una forma de pensar diferente respecto a los bienes materiales. Yo, tras acabar de ver "El club de la lucha" estaba totalmente convencido de que la frase "Lo que posees acabará poseyéndote" era cierta, y he ahí mi desgracia!
Yo! que arremetía contra todo aquel adicto a las redes sociales, a los moviles caros, a cualquier tipo de aparato mono y a su vestimenta; me he encontrado en está situación. Resulta que por una serie de casualidad acabé siendo poseedor de una Tablet, enseguida me puse manos a la obra con ella, baje todo tipo de aplicaciónes y juegos, y vía USB le añadí además todas las canciones indispensables y después varias imágenes de alta resolución para variar con relativa frecuencia la personalización del chisme. Tras solo cuatro días (ayer por la noche) se apagó y no se volvió a encender. Lloré. Pataleé. Lo probé todo intentando resucitar a mi nuevo amigo, lo deje en mi mesilla, y cuando me despertaba por la noche presionaba el botón de encendido esperando que la luz de la pantalla HD iluminase la habitación milagrosamente como si de un pasaje bíblico se tratase. Tras soñar que encontraba una pieza de plástico para piratear la Playstation perdida en un cajón de mi habitación y una vez despierto (ya por la mañana) me dirigí a mi buen amado padre/informático, le expliqué la situación, le dio a un botón y la Tablet se encendió. Mucho sonreí...
Por que soy tan desgraciado entonces? Por que lo que poseo acabó poseyéndome.
Sr. Mono Rosa
Yo! que arremetía contra todo aquel adicto a las redes sociales, a los moviles caros, a cualquier tipo de aparato mono y a su vestimenta; me he encontrado en está situación. Resulta que por una serie de casualidad acabé siendo poseedor de una Tablet, enseguida me puse manos a la obra con ella, baje todo tipo de aplicaciónes y juegos, y vía USB le añadí además todas las canciones indispensables y después varias imágenes de alta resolución para variar con relativa frecuencia la personalización del chisme. Tras solo cuatro días (ayer por la noche) se apagó y no se volvió a encender. Lloré. Pataleé. Lo probé todo intentando resucitar a mi nuevo amigo, lo deje en mi mesilla, y cuando me despertaba por la noche presionaba el botón de encendido esperando que la luz de la pantalla HD iluminase la habitación milagrosamente como si de un pasaje bíblico se tratase. Tras soñar que encontraba una pieza de plástico para piratear la Playstation perdida en un cajón de mi habitación y una vez despierto (ya por la mañana) me dirigí a mi buen amado padre/informático, le expliqué la situación, le dio a un botón y la Tablet se encendió. Mucho sonreí...
Por que soy tan desgraciado entonces? Por que lo que poseo acabó poseyéndome.
Sr. Mono Rosa
lunes, 19 de marzo de 2012
Have you ever seen the rain?
Joder con el Rod Steward... Diría que es un tío que hace una música que no me gusta... Demasiado ''apegalosa'' como dirían en mi tierra. Pero últimamente no me quito esta canción en concreto de mi cabeza. Por culpa de uno de los otros monos que la tiene en el ordenador. ¿Sabéis de qué habla? De los momentos buenos tras los malos. ''¡Qué tema más original!''. Pero al final a uno le gusta si se le mete en la cabeza. Bueno..., ¿y este de qué está hablando? Muy lógica vuestra pregunta. No sé. Sabéis y cambiando mucho de tema. Me asusta algo... Me asusta de sobremanera y es algo que ya he comentado con algunas personas en alguna ocasión. El tema es que por mi juventud o por mi forma de ser, me asusta hacerme viejo, mayor. No hablo de unas canas, una panza o alopecia, hablo de un estancamiento personal el cual explicaré a continuación y el cuál puede ser ofensivo para quien se vea en esa situación:
¿Ocurre de verdad o solamente me lo parece a mí? Será quizás un síndrome de Edipo prolongado a mis años de juventud, en los que comienzo a ver lo que es la vida. No quiero estancarme. Sinceramente, creo que me deprimiré mucho el día en que tenga un trabajo fijo, una casa y esté cuidando a mis ''churumbeles''. Lo extraño es que quiero que llegue ese día. Pero... ¿y qué más? ¿Qué más me faltará por hacer en ese momento? ¿Qué nuevos capítulos de mi vida serán dignos de ser recogidos en el libro de mi vida? Es como cuando en un cuento dicen: ''Y vivieron felices por el resto de su vida.'' ¿¿¡Qué!?? ¿Se acabó la historia? Pero, ¿porqué? ¿No se supone que soy yo quién escribe la historia de mi vida? No puedo haber escrito: FINAL
¡El problema es que no! NO escribimos nuestras propias vidas, lo cierto es que, siendo muy independiente y teniendo suficiente fuerza, llegas a ser capaz de escoger la trama de tu vida, pero los detalles no serás tu quien los escriba, serán las personas que te acompañen en tu vida, a quienes más ames más tinta les darás para escribir, pero serán ellos y no tu quienes lo hagan. Y sabiendo todos que aún siendo las tramas muy importantes, lo que distingue un buen libro de uno más, son los detalles, es así, no hay más. Os recomiendo que intentéis, aún no siendo del todo libres de hacerlo... que repartáis bien vuestra tinta, eso al final será tan importante como el diseñar una buena trama.
¿Y cual es el problema?... Que tanto sea porque te quedaste sin ideas, nadie quiera más tinta, sea tan mal libro que no valga la pena continuar, o tan bueno que nada falte llegando así el momento de editar... Este habrá de acabar, con un vivió feliz para siempre.
Yo por lo menos me consuelo con que para que acabe el mío aún falta mucho, muchísimo y siendo así, ahora sonreiré y me fumaré un cigarro. Saludos.
Sr. Mono Naranja
¿Ocurre de verdad o solamente me lo parece a mí? Será quizás un síndrome de Edipo prolongado a mis años de juventud, en los que comienzo a ver lo que es la vida. No quiero estancarme. Sinceramente, creo que me deprimiré mucho el día en que tenga un trabajo fijo, una casa y esté cuidando a mis ''churumbeles''. Lo extraño es que quiero que llegue ese día. Pero... ¿y qué más? ¿Qué más me faltará por hacer en ese momento? ¿Qué nuevos capítulos de mi vida serán dignos de ser recogidos en el libro de mi vida? Es como cuando en un cuento dicen: ''Y vivieron felices por el resto de su vida.'' ¿¿¡Qué!?? ¿Se acabó la historia? Pero, ¿porqué? ¿No se supone que soy yo quién escribe la historia de mi vida? No puedo haber escrito: FINAL
¡El problema es que no! NO escribimos nuestras propias vidas, lo cierto es que, siendo muy independiente y teniendo suficiente fuerza, llegas a ser capaz de escoger la trama de tu vida, pero los detalles no serás tu quien los escriba, serán las personas que te acompañen en tu vida, a quienes más ames más tinta les darás para escribir, pero serán ellos y no tu quienes lo hagan. Y sabiendo todos que aún siendo las tramas muy importantes, lo que distingue un buen libro de uno más, son los detalles, es así, no hay más. Os recomiendo que intentéis, aún no siendo del todo libres de hacerlo... que repartáis bien vuestra tinta, eso al final será tan importante como el diseñar una buena trama.
¿Y cual es el problema?... Que tanto sea porque te quedaste sin ideas, nadie quiera más tinta, sea tan mal libro que no valga la pena continuar, o tan bueno que nada falte llegando así el momento de editar... Este habrá de acabar, con un vivió feliz para siempre.
Yo por lo menos me consuelo con que para que acabe el mío aún falta mucho, muchísimo y siendo así, ahora sonreiré y me fumaré un cigarro. Saludos.
Sr. Mono Naranja
viernes, 25 de noviembre de 2011
Paranoia
!Qué difícil es venir aquí y comenzar a escribir!... Pueden pasar tantas cosas por la cabeza, muchas de ellas ellas dignas de salir de mí... ¿pero cual escoger? ¿Porqué hablar de esto o de aquello? La mente no para, es realmente fascinante, ¡cómo somos las personas!, un continuo fluir de ideas, ¿cuántas cosas distintas has pensado hoy?, pueden ser más o menos útiles, más o menos interesantes, pero es prácticamente imposible parar de pensar, aunque lo intentes. ¿Será tan grandioso, o somos tan poca cosa que me parece a mí grandioso este hecho?... Y lo que es más chocante, no soy solamente yo el que se siente así, a no ser que todos vosotros forméis parte del producto de mi imaginación, cosa que jamás podré saber, porque aunque me defendáis a muerte que existís, aunque mi arrogante postura llegue a indignaros por dudar de que no sois más que una idea en mi cerebro, nunca podré saber de lo contrario por el hecho de que mi mente os habría programado para ello.
De hecho, estás en tu derecho de imaginar, mientras lees este texto, que yo no lo he escrito, que tu mente lo ha diseñado para que lo leas, tu mente se desentenderá de la creación y te mentirá para que pienses que he sido yo quien lo ha redactado. Y como yo hago lo que tu mente dicta, como yo soy lo que tu mente diga... yo, ella y todos nosotros... cuando me vuelvas a crear por necesidad de tu mente o por mero despecho de esta misma, responderé conforme yo lo he escrito.
Piénsalo, incluso tu mismo te ves como tu mente a dictado, por tanto, eres dueño del mundo.
Espera...quizás no, el mero hecho de ser el que todo lo ha creado, el que impone todas las variables y quien lo hace de manera inconsciente quizás no te convierta más que en esclavo de tu mente al mismo tiempo. Tu mente te hace conocedor de cosas desconocidas: tu mente te asegura que existe el idioma chino, pero este no existe en realidad, ni siquiera ha sido creado por tu mente porque no lo sabes hablar. Y si lo aprendieses, tu mente lo iría inventando por el camino, sino, porqué no lo sabes ya si es tu mente. ¿Qué sentido tendría que tu mente te mienta siendo tu subordinada? Por tanto no lo es. Es ella quien te dirige a ti.
Por esto, tu mente (no tu) me hace decirte que llegue a la siguiente conclusión,: existe un ente que no es controlado ni controlable y tan probable como improbable. De hecho será imposible que llegues a la conclusión de que no existe esta "mente creadora" por imposibilidad de pruebas de ello (esta misma te dirá que no existe por su propia naturaleza y por tanto, cualquier posible evidencia de que no existe, la puedes achacar a su existencia). Supongamos que existe... Por definición, "ella", solo te deja existir a ti, yo no existo, él tampoco, pero eso no te gusta, no quieres sentirte solo, además, porque te iba a escoger a ti, y no a otro... Por la sencilla razón de que solamente tu mente existe, a la cual no controlas, eres producto de "ella", como si no existieses. Entonces, si tampoco existes, ¿porqué es tuya la mente y no de otros también?. Ahora supongamos que generalizamos este pensamiento a todo ser que en principio pueda sentirse aludido por el razonamiento y llamemos a esta "mente creadora colectiva": Dios.
Conclusiones de una duda,
Sr. Mono Naranja
martes, 22 de noviembre de 2011
Vale la pena?
Siempre he creído que el amor es la peor arma, la peor desdicha para quien quiere llegar alto en la vida...Realmente alto, por supuesto no una traba para vivir bien, pero sí para ser alguien distinguido en la sociedad. Hablando estoy, por supuesto, de ser alcanzado por tan amable a veces, otras maldito, sentimiento antes de llegar a ese estatus al que muchos aspirarán. Pocos llegarán y algunos, si no me equivoco, por la causa antes expuesta: irán disolviendo esas expectativas en la pócima de Cupido. Por supuesto, puedes estar con alguien a quien aprecies, quien te haga sentir más completo y no despreocuparte de tus objetivos por ese hecho. ¿Pero amar? ¿Cuántas horas, días, años (obviando golpes de suerte, talento divino o inmerecidos favores) son necesarios para alcanzar la meta social (ya he dicho que hablo de muy grandes expectativas) a la que se aspira? ¿Es esto compatible con el tiempo que dedicarás a alguien a quien amas? Lo que me parece más complicado: ¿Seguro que el amor no disolverá tus antiguas metas?
En el primero, el más afortunado de los casos, cuando el amor es correspondido, quizás ya no tanto por la obligación sentimental hacia esa persona, sino también por el deseo de pasar tiempo con esta y ganarte así tu felicidad, normalmente el tiempo necesario no es compatible con el tiempo necesario para lo anterior... Supongamos que sí, que eres el "jefe" en ambas cosas... El obstáculo que me parece más difícil de sortear es el mero hecho de que amar distrae a las mentes, que son incapaces de aferrarse a aquello que antes desearon, estas van alejando sus antiguos suspiros para poder concentrase en tan pletórico sentimiento como es el amor, pasando horas... pensando en pasar más horas... pensando en pasar más horas disfrutando de esa compañía tan preciada. ¿Qué importará llegado a este punto, más que mantener esa felicidad?
En el segundo, cuando el amor no es correspondido... En ese caso, quizás el término apropiado sea obsesión, cuantas noches pasaremos en vela imaginando abrazos sin esperanza de conseguir, imaginando cómo darás tu siguiente paso hacia esa persona. Torturándote a ti mismo por no lograr apartar esto de la mente. Este caso, parece mucho más peligroso, porque puede llegar a ocupar mucho tiempo... Un continuo fluir de esperanzas (a veces no en vano) en la dirección de una sola mirada.
Creo que de los dos casos, el primero es más peligroso, por parecer, si ese amor es cierto (diría que en la mayoría de las parejas no lo es, aún menos en la adolescencia) eterno, y por no tener final a corto plazo en la mayoría de los casos (espero...). Creo que el primero de los casos, si eres fuerte, o, sobretodo, si encuentras a otra persona, es superable en menos tiempo.
¡¡Qué exageración!! pensaréis la mayoría... Reincido en que estoy hablando de casos de éxito social, laboral o económico muy grandes. Y por supuesto, también de amor, no de alguien por quien echamos dos lagrimillas en la adolescencia, ni de alguien con quien estás muy bien y no quieres dejar (tampoco es recomendable hacerlo mientras siga siendo así o hasta que realmente te enamores si es que alguna vez ocurre).
Como ya dije anteriormente (Observad:) lo más importante es sentir, amar (aunque en ese texto me refiriese a un amor más general) y que si tenéis la dicha de sentir el históricamente más indescriptible de los sentimientos, que lo disfrutéis y lo mantengáis porque si no me equivoco, no se puede lograr la felicidad completa sin este, dicen que la completa no existe, pues la más próxima a esta :-)
Señor Mono Naranja
domingo, 20 de noviembre de 2011
En el mundo, "tus" nosotros solos
La sociedad, la política, la conservación de la vida, la igualdad, la pobreza, la fe, el amor… Toda una serie de preocupaciones y lamentaciones humanas. Percibo desde hace un tiempo a esta parte la sencillez y armonía con la que se interrelacionan todas ellas en una serie de discursos políticos, campañas contra el hambre, actos románticos… Pero lejos del argumento de que somos una pequeña partícula del cosmos, que a nuestra falta todo seguirá funcionando y toda esa retahíla de argumentos que nos comparan con la cosa más abundante, hago un inciso preceptal.
Cierto es, que en nosotros lo importante es lo que nos rodea, lo que manejamos, lo que tocamos, influenciamos o denostamos, en fin, lo que cambiamos por la mera existencia. Pero más comprometida mi postura con el microcosmos humano que con el existencialismo universal, digo y defiendo que sí importamos.
El mundo no se apagara con nuestra marcha, pero quizás dejemos alguna lágrima salada aunque irrelevante comparada con el agua salada del ingente mar, o desamparados lastimados y no niego que a quien este al otro lado del océano no le importe incluso le resulte indiferente o molesto. Pero nosotros, en nuestra vida social, como colonias de cerebros sujetos por dos piernas y erguidos por una espalda, somos la importancia de lo minúsculo, la grandeza del detalle y el sentimiento sanguíneo aplicado a lo material.
En mi reflexión, no existe la inmensidad de un universo, ni la grandeza de una nación, no, solo existen momentos en bares con café y cigarrillos, momentos en cama con la luz apagada, momentos que no dejan de ser sucesión de ellos mismos.
Sr. Mono Azul.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)